Waking up without a stiff neck is a privilege reserved for the young—those oblivious to their own good fortune.
At the age where one filters tea and inspects seam stitching, pillows become the quiet enemy. The same pillow you trusted yesterday? Invalid. Now, your neck demands an angle last known to ancient geometry.
Seven hours of sleep followed by a creaking, aching neck is no longer a mystery. It is your body politely declining the chaos of youth. This is not about getting older. No, this is about a body that has learnt the value of good sleep.
There was a time we could spring out of bed. Now, we awaken to the realisation that our sleeping posture had consequences.
If your neck aches too—welcome, comrade. We are the 30+ faction, locked in cold war with our own pillows. Our bodies speak to us now in passive-aggressive tones. You may have done absolutely nothing last night—but at 3AM, you dared tilt your head three degrees too far.
You shall pay.
My thoughts now wake up with me: Should I book a massage? And it no longer feels indulgent—it feels like scheduled maintenance. Like an oil change. Not because something’s broken, but because we intend to keep moving.
(I, quietly listing massage options in my head—deep tissue? Thai with herbal compress? Something gentle but efficient?)
Getting a massage in your thirties isn’t a sign of decay. It is proof that you finally respect your body more than the average twenty-something ever did.
Behold my Decathlon massage roller in hand. Not a frivolous toy. A weapon. I am no girl idly brushing her hair—I am a warrior gliding across the trapezius, into the core, with the restraint of an ascetic and the poise of a swan.
Pain? Oh, darling, pain isn’t personal. It is structural. It doesn’t vanish on its own. It must be exorcised by your own glorious hand. No one shall roll for you. We roll for ourselves.
There I sit, on the carpeted floor. Silent. Focused. Rolling with a gaze that curses the entire algorithmic world. My neck aches, but I shall roll with grace.
Last year, Muji began selling massage tools. I bought one without blinking at the price—because there are weapons that call to you. You do not compare. You accept. This was no mere purchase. It was an anointment.
The Muji Point Pressing Tetra Hand Massager. Unassuming. Yet it has prevented tears before meetings. It is, in my estimation, an impulse buy with dignity. Not a splurge, but a pre-emptive strike.
I did not buy it recklessly. I bought it because I finally understood myself.
การตื่นขึ้นมาโดย “ไม่ปวดคอ” คือ privilege ของคนอายุน้อยที่ไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีอยู่ พอถึงวัยแห่งการกรองชาและดูผ้าตะเข็บดี ๆ หมอนก็คือศัตรูเงียบ หมอนใบเดิมหมดสิทธิ์ คอต้องเลือก “องศาที่ถูกลืม”
ตัวฉันที่นอนหลับไป 7 ชั่วโมงแล้วตื่นมาปวดต้นคอ สัญญาณว่าร่างกายฉันไม่ยอมรับเวลาแบบวัยรุ่นอีกต่อไป ไม่ใช่เรื่องของ “อายุมาก” หรอก แต่คือร่างกายตอนนี้ “รู้คุณค่า” ของการนอนดี ๆ แล้วแบบที่เคยตื่นแล้วลุกเลยได้ ตอนนี้ต้องตื่นมารับรู้ว่า ท่านอนเมื่อคืนมี consequence
ถ้าคุณก็ปวดต้นคออยู่เหมือนกัน เราคือพวกเดียวกันในสงครามคอกับหมอน วัย 30+ คือวัยที่ร่างกายเริ่มพูดภาษา Passive-Aggressive กับเราโดยไม่ขออนุญาต เมื่อคืนคุณอาจจะแค่นอนเฉย ๆ แต่ร่างกายตื่นมาแบบ “จำตอนตี 3 ที่หลับคอตะแคงผิดองศาได้ไหม?”
ฉันที่ตื่นมาพร้อมกับความคิด “ไปนวดดีไหมนะ” ก็เริ่มมองว่านี่ไม่ใช่เรื่องฟุ่มเฟือย แต่คือ maintenance เหมือนเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง ไม่ใช่เพราะเครื่องพัง แต่เพราะเราอยากขับต่อโดยไม่เสียกลางทาง (ในหัวที่ค่อยๆ เริ่มลิสต์ว่าจะไปนวด deep tissue นวดรีดเส้นแบบไม่รุนแรง หรือจะไปนวดประคบร้อนดี) การไปนวดในวัย 30+ ไม่ใช่สัญญาณว่าชราลง แต่คือสัญญาณว่าเรารู้คุณค่าร่างกายตัวเองเกินวัยคนทั่วไปต่างหาก (เหลือบมองลูกกลิ้ง Decathlon ในมือ ฉันที่พร้อมฟาดกับทุกเส้นประสาทกล้ามคอด้วยเกียรติของผู้มีวินัย ไม่ใช่สาวน้อยหวีผมเล่น แต่คือหญิงสาวผู้จะกลิ้งผ่านเส้น trapezius ไปจนถึง core ด้วยความอดกลั้นของนักรบ) ฉันที่รู้ว่าความปวดคอปวดหลังไม่ใช่เรื่องของโชค แต่คือสิ่งที่ต้อง “รีดออกด้วยมือเราเอง เพราะไม่มีใครกลิ้งแทนเราได้” ว่าแล้วก็นั่งเงียบ ๆ บนพื้นพรม กลิ้งลูกกลิ้งด้วยแววตาเหมือนจะด่า algorithm โลกทั้งใบ แม้จะปวดคอ แต่ยังต้องกลิ้งให้สง่างาม
เมื่อปีที่แล้ว Muji วางขายอุปกรณ์นวด หยิบไปจ่ายเงินแบบไม่สนราคาเพราะเริ่มเข้าใจว่าอาวุธบางอย่าง มันเรียกหาเรา ไม่ใช่ให้เราชั่งใจว่าจะซื้อดีหรือไม่ นี่ไม่ใช่การช้อปเฉยๆ อีกต่อไป แต่เป็นการรับมอบพันธกิจจากจักรวาลแห่งการผ่อนคลายต่างหาก Muji Point Pressing Tetra Hand Massager หน้าตาพื้นๆ แต่มันคือ “อุปกรณ์สงบที่ทำให้คุณไม่ต้องร้องไห้เพราะเส้นคอตึงตอนประชุม” ฉันขอเสนอคำจำกัดความให้เจ้าสิ่งนี้ว่า “Impulse buy ที่มีศักดิ์ศรี” ฉันไม่ได้จ่ายไปแบบหน้ามืดแต่ซื้อมันมาด้วยรู้สภาพตัวเองล่วงหน้าต่างหาก